Monday, March 31, 2014

เทส NB MR10BR รองเท้าวิ่ง โคตรเบา

ไปเดินเอสพารานาดแคลาย ว่าจะซื้อของเล่นไปเยี่ยมหลาน ที่ป่วยอยู่ที่โรงพยาบาล แต่สายตาเหลือบไปเห็น ร้านรองเท้าและเสื้อผ้ากีฬา ส่วนใหญ่จะเป็น ยี่ห้อ nike, new balance เคยแวะมา 2 - 3 ทีละ แต่ยังไม่เคยโดน แต่วันนี้มีวี่แววว่า จะโดน 

รองเท้าส่วนใหญ่จะลด จำไม่ได้ว่ากี่ % แต่ new balance นี่เหลือพันกว่าบาท ส่วนกระเป๋าและอื่นๆ พนักงานขายบอกว่าราคาตามป้าย คือไม่ลด
เคยเล็ง NB Minimus Road MR10BR ไว้ แต่มันเป็นรุ่นที่ไม่เห็นในช้อปเท่าไหร่ ลักษณะตัวผ้าของรองเท้า จะเหมือนตาข่ายถี่ๆ ดูจะระบายอากาศได้ดี พื้นดูไม่หนามาก ไม่เหมือนพวกรองเท้าวิ่ง ดูเป็นรองเท้าเทรนนิ่งมากกว่า ตรงข้อเท้าไม่ขึ้นมาสูงมาก น่าจะใส่กับกางเกงยีนส์ หรือใส่กับชุดลำลองอื่นๆ ได้

ส่วนสีดำแดง เหลือคู่เดียว พอเอามาลองพร้อมกันสองข้าง ข้างที่โชว์ไว้ นิ่มกว่า สงสัยโดนลองมาเยอะ แต่ไม่เป็นไร คู่แท้ย่อมไม่แคล้วกัน ใส่ได้พอดี โดนไป 1,650.-

ตอนเย็นไปฟิตเนส ได้ฤกษ์ลอง วันนี้เทรนเนอร์จัดหนัก มีวิ่งสไลด์บ้าง มียกๆ ย่อๆ บ้าง ตอนแรกคิดว่าพื้นรองเท้ามันบาง น่าจะไม่ค่อยซัพพอร์ทเท้า แถมพื้นรองเท้ายังไม่นูนขึ้นมาเป็นรูปเท้าอีก อาจจะทำให้เจ็บเท้า

แต่ปรากฏว่า มันเจ๋งมาก มันยืดหยุ่น นุ่มเบาๆ คือไม่นิ่มแบบเห็นได้ชัด แบบพวกรองเท้าพื้นเจล ซึ่งก็โอเค กับน้ำหนักที่ไม่เยอะ รูปทรงไม่เทอะทะ และระบายอากาศได้ดี เหมาะมากกับการเทรนนิ่ง แต่ถ้าจะวิ่ง เดี๋ยวต้องขอลองก่อนแล้วจะบอกอีกที

ยิ่งตอนนี้เค้าฮิตใส่รองเท้ากีฬา  กับชุดลำลอง แบบโทมินจุน you who came from the star ฉะนั้น เดี๋ยวจะลองเอาไปใส่เดินทรหดที่นิวยอร์กดู



มีเว็บของฝรั่งรีวิวไว้ ใน youtube
https://www.youtube.com/watch?v=TM09-EfC218




Sunday, March 30, 2014

วันแรกของการบันทึก



วันแรกของบันทึก...

คิดแล้วคิดอีกว่าจะเริ่มเขียนบันทึกลงสมุด แต่ก็ไม่ได้ทำ เพราะลายมือไม่สวย และเป็นคนที่เขียนอะไรแล้วต้องผิดตลอด สมุดเละเทะ สู้พิมพ์เก็บไว้ในคอมพิวเตอร์ก็ไม่ได้ พิมพ์ผิด ก็ลบทิ้ง หรือ undo ย้อนกลับไป แถมแนบรูปแปะรูปก็ง่าย

การเขียนลงสมุดกับการบันทึกลงคอมพิวเตอร์ ก็มีข้อดีข้อเสียต่างกัน คือ ถ้าบันทึกลงสมุดถึงจะเขียนไม่สวยหรือเขียนผิด ถ้าไฟไม่ไหม้บ้าน หรือมีคนขโมยไป ก็ยากที่สมุดบันทึกนั้นจะหาย ต่างกับบันทึกลงคอมพิวเตอร์ ถึงจะง่ายกว่า เรียบร้อยกว่าก็จริงแต่ถ้าวันดีคืนดี ฮาร์ดดิสเสีย หรือคอมโดนไวรัส ข้อมูลก็หายวับไปกับตา หรือแม้กระทั่งการเขียนบล็อกออนไลน์ก็เถอะ ถ้าไม่สำรองข้อมูลไว้เลย ถ้าอยู่ๆ ผู้ให้บริการเซิร์ฟเว่อร์ เกิดอยากจะปิดตัวไม่บอกไม่กล่าว บล็อคหายเหี้ยน บล็อกเกอร์ก็เศร้าได้เหมือนกัน

แต่เราเลือกละ การเขียนลงสมุดบันทึกคงไม่เหมาะกับคนลายมือสวยอย่างดิชั้นแน่นอน เขียนประโยคโง่ๆ แค่ไม่กี่ประโยค เราก็ลบบ้าง ขีดคร่าบ้างเละเทะ


สุดท้ายก็เลือกเขียนบล็อกนี่แหล่ะ โดยเลือกเจ้าของผู้ให้บริการเซิร์ฟเวอร์ที่มันจะไม่ล่มสลายก็นี่แหล่ะ blogspot ของ google อยู่มานานละ มั่นใจได้ว่าคงไม่เลิกให้บริการ เหมือนสมัยก่อนที่มีรูปอะไรก็เอาลง multiply อยู่วันนึงมันก็ปิดตัว แล้วจากเราไป ใครมันจะเอารูปออกมาหมด อัพไปเยอะแยะ

เกริ่นมาเยอะแยะ ก็แค่อยากจะบอกตัวเองว่า ชั้นจะเขียนบล็อก ชั้นจะเป็นบล็อกเกอร์ (หราาาาาา..า) โดยเนื้อหาสาระของบล็อกนี้ ก็คือการบอกเล่าประสบการณ์สาระ (น้อย) ของบล็อกเกอร์สาวมนุษย์รุ่นป้านางนึง ที่ยังมีหัวใจวัยรุ่นนะเออ จะบอกให้ ซึ่งหวังว่าจะมีใครๆ ที่ผ่านมาแล้วแวะอ่านซักนิดซักหน่อยก็ยังดี